Zoek
FR
NL
Zingeving na het overlijden van je kind
Leestijd: 3 min
Nood aan ondersteuning?
Ontdek wat jou kan helpen Marleen Brions zoon Michiel kwam in 2020 op 34-jarige leeftijd tijdens een verkeersongeval om het leven. Een verlies dat een immense leegte achterliet, maar ook hoop. Door Marleens verhaal loopt één rode draad: haar grote liefde voor én de blijvende verbondenheid met Michiel.
Najomi was 21 toen haar mama omkwam bij een duikongeval. Ivo was 14 toen hij zijn mama verloor na een slepende ziekte. Beiden voelden ze, jaren na het verlies, de behoefte om met hun rouw bezig te zijn en erover te praten. Daarom besloten ze samen om een podcast te maken; ze kregen daarvoor de steun van het DELA Fonds.
“We voelden in de eerste plaats de behoefte om ons verhaal te delen, te vertellen over onze moeders die te jong gestorven zijn. Ik zag het als een soort van eerbetoon om écht aandacht te geven aan mijn mama,” zegt Najomi. “Daarnaast kunnen we zo voor andere mensen herkenning bieden in hun eigen rouw.”
Ivo: “We willen tonen dat iedereen ooit met een verlieservaring te maken krijgt en dat niemand daar alleen in staat. Door open over onze ervaringen te spreken, maken we het bovendien ook voor andere mensen makkelijker om over hun rouwproces te spreken.”
Moede(r)loos is ook een uitnodiging om mild te zijn voor jezelf en voor anderen. Want ieder rouwt en vindt troost op zijn of haar manier. Voor Ivo is dat soms het geloof, voor Najomi kunnen herinneringen helpen. “Rouw kent geen vaste vorm. Soms wil iemand praten, soms gewoon een hand vasthouden. Het gaat om nabijheid. En om het besef: het gemis verdwijnt niet, maar het verandert.”
Beluister deze podcasts:
Beluister de aflevering van Ivo
Beluister de aflevering van Najomi
Essentieel voor Marleen is de blijvende band die ze met Michiel voelt, in het bijzonder op een aantal specifieke plaatsen. “Na het werk ging ik vaak langs in het café van Michiel om een babbeltje met hem te doen. Dat is nog steeds ‘ons plaatske’. Hij is er voor mij nog bijna lijfelijk aanwezig. Dat gevoel vermindert ook niet. Soms is het heel helend voor mij om daar te zijn, maar soms ook heel confronterend.”
Thuis staat zijn foto ook op de kast met een gedicht erboven en met zijn pet en zijn bril ernaast. “Als ik thuiskom van vakantie, ga ik daar in dat hoekje zitten. Even. Bij zijn urne. En ook de zomerbar is zo’n bijzondere plek. Daar staat zijn grote foto. Maar eigenlijk is hij altijd bij mij. Ik draag ook een beetje as in een hangertje om mijn hals.”
“Verder neem ik Michiel mee in alles wat ik doe. In het feit dat ik veel onder de mensen kom. Dat ik dingen organiseer en de durf heb om dat te doen. Net zoals hij als jonge gast de durf had om projecten op poten te zetten waarvan ik toen dacht ‘oei, gaat dat allemaal goed komen’.”
