Zingeving na het overlijden van je kind

Marleen Brions zoon Michiel kwam in 2020 op 34-jarige leeftijd tijdens een verkeersongeval om het leven. Een verlies dat een immense leegte achterliet, maar ook hoop. Door Marleens verhaal loopt één rode draad: haar grote liefde voor én de blijvende verbondenheid met Michiel.

Wie Marleen vandaag ziet, ziet een energieke en ondernemende vrouw. “Dat is gewoon mijn zijn, mijn doen. Maar mensen die mij voor het overlijden kenden, zien wel het verschil. Ik ben veel sneller moe en ook sneller geïrriteerd. Het voordeel is wel dat ik sneller mijn grenzen kan stellen en zeggen ‘dat niet’. En nog altijd komen die pijn, dat verdriet, het afgescheurd zijn… soms plots op. Een herinnering kan getriggerd worden door een banaal feit en dan kan het dagen duren voordat ik daarvan bekomen ben.”

“Soms is het ook heel confronterend dat Michiel geen deel meer uitmaakt van de toekomst. Buiten de herinneringen die je deelt en opgehaald hebt, komt er niks nieuws meer bij. Je ziet al zijn leeftijdsgenoten evolueren, hun kinderen groot worden, ze kopen een huis of veranderen van job… Zij zijn met een nieuw project bezig en Michiel maakt daar geen deel meer vanuit. Alhoewel zijn vrienden nog heel veel aan hem denken en soms nog afspreken. Dat doet deugd.”

Essentieel voor Marleen is de blijvende band die ze met Michiel voelt, in het bijzonder op een aantal specifieke plaatsen. “Na het werk ging ik vaak langs in het café van Michiel om een babbeltje met hem te doen. Dat is nog steeds ‘ons plaatske’. Hij is er voor mij nog bijna lijfelijk aanwezig. Dat gevoel vermindert ook niet. Soms is het heel helend voor mij om daar te zijn, maar soms ook heel confronterend.” 

Thuis staat zijn foto ook op de kast met een gedicht erboven en met zijn pet en zijn bril ernaast. “Als ik thuiskom van vakantie, ga ik daar in dat hoekje zitten. Even. Bij zijn urne. En ook de zomerbar is zo’n bijzondere plek. Daar staat zijn grote foto. Maar eigenlijk is hij altijd bij mij. Ik draag ook een beetje as in een hangertje om mijn hals.” 

“Verder neem ik Michiel mee in alles wat ik doe. In het feit dat ik veel onder de mensen kom. Dat ik dingen organiseer en de durf heb om dat te doen. Net zoals hij als jonge gast de durf had om projecten op poten te zetten waarvan ik toen dacht ‘oei, gaat dat allemaal goed komen’.”

Wanneer Marleen verwijst naar het organiseren van dingen, dan heeft ze het over verschillende rouwgerelateerde activiteiten. “Tijdens een van mijn therapeutische sessies is het idee ontstaan van een lotgenotenvereniging. Dus sta ik mee aan de wieg van de lotgenotengroep Verlies Verbindt, waar rouwenden lotgenoten kunnen ontmoeten voor een goed gesprek of boeken rond rouw kunnen ontlenen. Daarnaast organiseer ik ook een viertal keer per jaar een rouw- en verliescafé rond een bepaald thema, in Michiels café. Dat is geen praatgroep, maar een bijeenkomst in een ongedwongen sfeer.”

“Ik haal ook heel veel deugd uit het kenbaar maken van de organisatie en uit het vertellen waar we allemaal mee bezig zijn. Soms vragen mensen mij of ik daar niet te veel mee bezig ben en of het niet te zwaar is. Terwijl dat voor mij helemaal niet zo is. Tussen de vrijwilligers ontstaan er op heel korte tijd sterke banden en vriendschappen. Met momenten wordt er samen gehuild, maar we lachen ook vaak en maken veel plezier samen. Samen spreken rond rouw geeft heel snel verbondenheid. En als je merkt dat mensen echt iets hebben aan die gesprekken in de lotgenotengroep, weet je weer waar je het allemaal voor doet.”

“Alles wat ik onderneem, zou ik vroeger nooit gedaan of gedurfd hebben. Die kracht heb ik echt uit mijn verdriet gehaald. Van ‘kijk, hier sta ik en ik heb hier echt wel iets te vertellen’. En alles doe ik ‘in verbinding met Michiel’. Ik kan nog over hem praten en vertellen dat het door het overlijden van Michiel is dat ik met al die dingen bezig ben. Zo houd ik hem in leven.”