Van het verlies van een kind… naar de hoop op een nieuw leven

Een kind verliezen is onvoorstelbaar. Het zet je leven op zijn kop en laat een enorme leegte achter. Het verhaal van Georgia Gkolfinopoulou toont dat je, ondanks de pijn, toch innerlijke kracht kunt vinden en opnieuw zin kunt geven aan je leven.

Georgia droomde altijd van een groot gezin. “Ik wilde vier kinderen”, vertelt ze. Ze raakt ook vier keer zwanger, maar twee baby’s overlijden vroegtijdig. Uiteindelijk krijgt ze twee zonen.

Haar jongste zoon, Yannis, komt op 22-jarige leeftijd om bij een motorongeval in zijn geboorteland, waar hij studeerde. Georgia, die sinds 2014 in België woont, krijgt het nieuws via de telefoon te horen. De klap is enorm.

“Diezelfde dag neem ik het vliegtuig met mijn oudste zoon om bij Yannis te zijn. Die reis staat in mijn geheugen gegrift, vol stilte en emoties. Op dat moment had ik maar één zorg: mijn oudste zoon en hoe hij deze beproeving zou doormaken.”

Een onzichtbare aanwezigheid

Al snel voelt Georgia dat ze op veel steun kan rekenen. Haar familie, partner en vrienden zijn er voor haar, discreet maar betrokken. Ze spreekt ook over een meer onzichtbare aanwezigheid: die van haar overleden ouders. “Vanaf het begin voelde ik een golf van liefde en warmte”, zegt ze. “Mijn religieuze opvoeding, mijn opleiding in systeemtherapie en de waarden die mijn ouders me meegaven, werden belangrijke houvasten om het verlies van mijn zoon te dragen.”

De dagen nadien zijn intens: een bezoek aan het mortuarium, administratieve regelingen, de organisatie van de uitvaart. Tegelijk beleeft Georgia warme momenten met haar naasten, die er zijn zoals zij het nodig heeft — soms dichtbij, soms wat meer op de achtergrond.

Voluit leven

De uitvaart verloopt in een gemoedelijke sfeer. In aanwezigheid van veel jongeren, vrienden van Yannis. Er is respect en sereniteit, maar ook ruimte voor gelach en gedeelde herinneringen. Georgia herinnert zich hoe al die gevoelens naast elkaar konden bestaan. “Ik had het geluk Yannis 22 jaar in mijn leven te hebben gehad. Met zijn vrienden praten, nieuwe verhalen horen… dat was voor mij en mijn familie een echt geschenk.” Voor Georgia wordt één overtuiging snel duidelijk: “Alleen door mijn leven voluit te leven, kan ik hem eren.”

Samen met de vader van Yannis en haar oudste zoon gaat Georgia naar het appartement van haar zoon om het leeg te maken. Ze nodigen zijn vrienden uit om een voorwerp te kiezen als herinnering. De rest schenken ze aan verenigingen. Wanneer alles afgerond is, blijft Georgia alleen achter om de sleutels terug aan de eigenaar te geven. Dat emotionele moment houdt voor haar een belangrijke stap in. Ze ziet het als “het einde van een deel van zijn leven en van het mijne”.

Een bron van troost

Kort daarna keert ze terug naar België en hervat ze haar werk. Ze laat alle emoties toe: verdriet, boosheid, vreugde, frustratie. Mensen in haar omgeving weten soms niet goed hoe ze het onderwerp moeten aansnijden. Toch praat Georgia graag over haar zoon, zijn leven en haar gevoelens. Die gesprekken worden een bron van troost. “Ze gaven me de kans om over mijn zoon te praten en hem zo levend te houden in mijn hart”, zegt ze.

Twee jaar na het overlijden van Yannis voelt Georgia zich sterk genoeg om andere rouwenden te begeleiden. Ze start een opleiding die haar helpt rouw beter te begrijpen: “rouw is normaal, natuurlijk en universeel”. Ze beseft ook dat we in het leven maar weinig worden voorbereid op verlies.

Door haar emoties te uiten, haar angsten onder ogen te zien en stap voor stap op het pad van herstel te gaan, geeft Georgia haar verlies een nieuwe plaats. Ze erkent dat haar rouwproces zwaar was, maar ook noodzakelijk. Vandaag helpt die ervaring haar om anderen te ondersteunen bij hun verlies en hen te begeleiden om, op hun eigen tempo, verder te gaan.